Памер шрыфту
Чытаньне за 23 жніўня 2018:


Пасланьне да Галятаў 1.1-10, 20-2.5

1. Павал апостал выбраны ня людзьмі і не праз чалавека, а Ісусам Хрыстом і Богам Айцом, Які ўваскрэсіў Яго зь мёртвых,
2. і ўсе браты, якія са мною, - цэрквам Галятыйскім:
3. мілата вам і мір ад Бога Айца і Госпада нашага Ісуса Хрыста,
3. Які аддаў Сябе Самога за грахі нашыя, каб выбавіць нас ад цяперашняга падступнага веку, па волі Бога і Айца нашага;
5. Яму слава на векі вечныя. Амін.
6. Зьдзіўляюся, што вы так хутка пераходзіце ад таго, хто заклікаў вас мілатою Хрыстоваю, да іншага зьвеставаньня,
7. якое, аднак, ня іншае, а толькі ёсьць людзі, якія зводзяць вас і хочуць перавярнуць зьвеставаньне Хрыстовае.
8. Але калі б нават мы, альбо анёл зь неба пачаў зьвеставаць вам ня тое, што мы зьвеставалі вам, хай будзе анатэма.
9. Як раней мы сказалі, так і цяпер яшчэ кажу: хто зьвястуе вам ня тое, што вы прынялі, хай будзе анатэма.
10. Ці ў людзей я цяпер шукаю ўпадабаньня, ці ў Бога? ці людзям дагаджаць стараюся? Калі б я і дагэтуль дагаджаў людзям, дык ня быў бы рабом Хрыстовым.
[...]
20. А ў тым, што пішу вам, прад Богам, ня ілгу.
21. Пасьля гэтага адышоў я ў землі Сірыі і Кілікіі.
22. Цэрквам Хрыстовым у Юдэі асабіста я ня быў вядомы,
23. а толькі чулі яны, што колішні іхні ганіцель цяпер зьвястуе веру, якую раней вынішчаў,
24. і праслаўлялі за мяне Бога.
1. Потым, праз чатырнаццаць гадоў, зноў хадзіў я ў Ерусалім з Варнавам, узяўшы з сабою і Ціта.
2. А хадзіў паводле адкрыцьця і абвясьціў там, і асобна самым пашаноўным, Дабравесьце, якое я прапаведую язычнікам: ці ня марна я дзею альбо дзеяў.
3. Але яны і Ціта, які быў са мною, хоць і Эліна, ня прымушалі абразацца.
4. А што да аблудных ілжэбратоў, якія пракраліся да нас падгледзець нашую свабоду, якую мы маем у Хрысьце Ісусе, каб паняволіць нас,
5. дык мы ні на хвіліну не паступіліся і не ўпакорыліся ім, каб ісьціна зьвеставаньня захавалася чыстаю ў вас.

Евангельле паводле Марка 5.1-20

1. Прыйшлі на другі бераг мора, у краіну Гадарынскую.
2. І калі выйшаў Ён з лодкі, адразу сустрэў Яго чалавек, які выйшаў з магілаў, апанаваны нячыстым духам;
3. у яго было жытло ў магілах, і ніхто ня мог зьвязаць яго нават ланцугамі;
4. бо колькі разоў яго ні кавалі ў ланцугі і путы, але разрываў ланцугі і разьбіваў путы, і ніхто ня меў сілы ўтаймаваць яго;
5. заўсёды, уночы і ўдзень, у горах і магілах, крычаў ён і біўся аб каменьне.
6. А ўбачыўшы Ісуса здалёк, прыбег і пакланіўся Яму,
7. і, закрычаўшы моцным голасам, сказаў: што Табе да мяне? Ісусе, Сыне Бога Усявышняга! заклінаю Цябе Богам, ня муч мяне!
8. Бо Ісус сказаў яму: выйдзі, дух нячысты, з гэтага чалавека.
9. І спытаўся ў яго: як тваё імя? І той сказаў у адказ: легіён імя мне, бо нас многа.
10. І вельмі прасілі Яго, каб ня высылаў іх прэч з краіны той.
11. А пасьвіўся там пад гарою вялікі гурт сьвіней.
12. І прасіліся ў Яго ўсе дэманы, кажучы: пашлі нас у сьвіней, каб нам увайсьці ў іх.
13. Ісус адразу дазволіў ім. І нячыстыя духі, выйшаўшы, увайшлі ў сьвіней; і памкнуўся гурт з урвішча ў мора, а іх было каля дзьвюх тысяч; і патанулі ў моры.
14. А сьвінапасы паўцякалі і расказалі ў горадзе і ў вёсках. І жыхары выйшлі паглядзець, што сталася.
15. Прыходзяць да Ісуса і бачаць, што апантаны, у якім быў легіён, сядзіць і апрануты, і ў здаровым розуме; і спалохаліся.
16. А тыя, што бачылі, расказалі ім пра тое, як гэта здарылася з апантаным, і пра сьвіней.
17. І пачалі прасіць Яго, каб адышоў ад межаў іхніх.
18. І калі Ён увайшоў у лодку, апантаны прасіў Яго, каб быць зь Ім.
19. Але Ісус не дазволіў яму, а сказаў: ідзі дамоў да сваіх і раскажы ім, што ўчыніў з табою Гасподзь і як зь цябе ўмілажаліўся.
20. І пайшоў і пачаў зьвеставаць у Дзесяцігародзьдзі, што ўчыніў зь ім Ісус. І ўсе дзіваваліся.