ПСАЛЬМЫ:
[1] [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8] [9] [10] [11] [12] [13] [14] [15] [16] [17] [18] [19] [20] [21] [22] [23] [24] [25] [26] [27] [28] [29] [30] [31] [32] [33] [34] [35] [36] [37] [38] [39] [40] [41] [42] [43] [44] [45] [46] [47] [48] [49] [50] [51] [52] [53] [54] [55] [56] [57] [58] [59] [60] [61] [62] [63] [64] [65] [66] [67] [68] [69] [70] [71] [72] [73] [74] [75] [76] [77] [78] [79] [80] [81] [82] [83] [84] [85] [86] [87] [88] [89] [90] [91] [92] [93] [94] [95] [96] [97] [98] [99] [100] [101] [102] [103] [104] [105] [106] [107] [108] [109] [110] [111] [112] [113] [114] [115] [116] [117] [118] [119] [120] [121] [122] [123] [124] [125] [126] [127] [128] [129] [130] [131] [132] [133] [134] [135] [136] [137] [138] [139] [140] [141] [142] [143] [144] [145] [146] [147] [148] [149] [150] [151]

Псалтыр

Кніга Ёва
<< Назад
ПСАЛЬМА 77
Вернасьць Божая і непаслушэнства народу

1. Вучэньне Асафава. Слухай, народзе мой, закону майго, прыхілеце вуха вашае да словаў з вуснаў маіх.
2. Разамкну мае вусны ў прытчы і вымаўлю старадаўнія прыпавесьці.
3. Што чулі мы і даведаліся і бацькі нашы нам пераказалі,
4. не схаваем ад дзяцей іхніх, і абвесьцім роду будучаму славу Госпада, і сілу Ягоную, і цуды Ягоныя, што Ён утварыў.
5. Ён устанавіў засьведчаньне ў Якаве і паклаў закон у Ізраілі, які наказаў бацькам нашым абвяшчаць дзецям іхнім,
6. каб ведаў будучы род, дзеці, якія народзяцца, і каб яны ў свой час абвяшчалі дзецям сваім,
7. класьці на Бога надзею сваю, і не забываць дзеяў Божых, і захоўваць наказы Ягоныя,
8. і ня быць падобным да бацькоў іхніх, роду ўпарцістага і мяцежнага, сэрцам неўладкаванага і нявернага Богу духам сваім.
9. Сыны Яфрэмавыя, узброеныя, лучнікі, павярнулі назад у дзень бітвы:
10. яны не захавалі запавету Божага і адмовіліся хадзіць у законе Ягоным:
11. забылі дзеі Ягоныя і цуды, якія Ён нам паказаў.
12. Ён перад вачыма бацькоў іхніх тварыў цуды ў зямлі Егіпецкай, на полі Цаан.
13. Падзяліў мора і правёў іх празь яго, і паставіў воды сьцяною;
14. і ўдзень вёў іх вобмацкам, а ўначы сьвятлом вагню;
15. расьсек камень у пустыні, і напаіў іх, як зь вялікае бездані;
16. са скалы вывеў патокі, і пацяклі воды, як рэкі.
17. Але яны ўсё грашылі прад Ім і раздражнялі Ўсявышнага ў пустыні:
18. спакушалі Бога ў сэрцы сваім, патрабавалі ежы па душы сваёй,
19. і казалі супраць Бога, і сказалі: «ці можа Бог згатаваць трапезу ў пустыні?»
20. Вось, Ён ударыў па камені, і пацяклі воды, і паліліся ручаіны. «Ці можа Ён даць і хлеб, ці можа гатаваць мяса народу Свайму?»
21. Гасподзь пачуў, і ўспалымніўся гневам, і вагонь загарэўся на Якава, і гнеў падняўся супроць Ізраіля,
22. за тое, што ня верылі ў Бога і не спадзяваліся на ратаваньне Ягонае.
23. Ён загадаў аблокам угары, і адчыніў дзьверы неба,
24. і пусьціў, быццам дождж, на іх манну ў ежу, і хлеб нябесны ім даў.
25. Хлеб анёльскі еў чалавек, паслаў Ён ім ежы ўдосыць.
26. Ён падняў на небе вецер усходні, і навёў паўднёвы сілаю Сваёю
27. і, як пыл, паслаў на іх мяса дажджом, і, як пясок марскі, птушак крылатых;
28. і кінуў іх сярод табара іхняга, каля жытлішчаў іхніх,
29. і яны елі і наеліся; і даў ім, чаго яны зажадалі.
30. Але яшчэ не прайшло хаценьне іхняе, яшчэ ежа была ў вуснах у іх,
31. гнеў Божы прыйшоў на іх, забіў тлустых іхніх, і юнакоў Ізраілевых паваліў.
32. Пры ўсім гэтым яны ўсё ж грашылі далей, і ня верылі ў цуды Ягоныя.
33. І загубіў дні іхнія ў марнасьці і гады іхнія ў страху.
34. Калі Ён забіваў іх, яны шукалі Яго, і вярталіся, і з раніцы шукалі Бога,
35. і прыгадвалі, што Бог - іхняе прыстанішча і Бог Усявышні - Збаўца іхні,
36. і вуснамі сваімі лісьлівілі Яму, і языком сваім хлусілі прад Ім;
37. а сэрца іхняе нямоцна стаяла прад Ім, і ня былі яны верныя запавету Ягонаму.
38. Але Ён, Міласэрны, дараваў грэх і ня зьнішчаў іх; шматкроць адводзіў гнеў Свой і ня ятрыў лютасьці Сваёй.
39. Ён памятаў, што яны - цялесныя, дыханьне, якое выходзіць і ня вяртаецца.
40. Колькі разоў яны раздражнялі Яго ў пустыні і гневалі Яго ў краі неабжытым!
41. І зноў спакушалі Бога, і зьневажалі Сьвятога Ізраілевага,
42. не памяталі рукі Ягонай, дня, калі выбавіў іх ад прыгнёту,
43. калі аказаў у Егіпце азнакі Свае і цуды Свае на полі Цаан.
44. і ператварыў рэкі іхнія і патокі іхнія ў кроў, каб яны піць не маглі;
45. паслаў на іх заедзь, каб джаліла іх, і жаб, каб губілі іх;
46. парасьліну зямную іхнюю аддаў вусеням і працу іхнюю - саранчы;
47. вінаград іхні пабіў градам і шаўкоўніцы іхнія аддаў сьцюжы;
48. быдла іхняе аддаў граду і статкі іхнія - маланкам;
49. паслаў на іх полымя гневу Свайго, і абурэньне, і лютасьць і беды, пасольства ліхіх анёлаў;
50. Ён дарогу выпрастаў гневу Свайму, не ахоўваў іхніх душаў ад сьмерці, і быдла іхняе аддаў пошасьці;
51. пабіў кожнага першынца ў Егіпце, пачаткі сілаў у намётах Хамавых;
52. і павёў народ Свой, як авечак, пустыняю;
53. вёў іх бясьпечна, і яны не баяліся, а ворагаў іхніх пакрыла мора;
54. і прывёў іх у зямлю сьвятую Сваю, на гару гэтую, якую правіца Ягоная набыла.
55. Прагнаў ад аблічча іхняга народы, і зямлю іхнюю разьдзяліў у спадчыну ім, і плямёны Ізраілевыя пасяліў у намётах іхніх.
56. Але яны яшчэ спакушалі і засмучалі Бога Ўсявышняга, і пастановаў Ягоных ня трымаліся;
57. адступалі і здраджвалі, як бацькі іхнія; вярталіся назад, як падманлівы лук;
58. засмучалі Яго курганамі сваімі, ды ідаламі сваімі абуджалі зайздрасьць Ягоную.
59. Пачуў Бог, і ўспалымніўся гневам, і моцна абурыўся супроць Ізраіля;
60. пакінуў селішча ў Сіломе, скінію, у якой жыў Ён сярод людзей;
61. і аддаў у няволю Ён моцнасьць Сваю і славу Сваю ў рукі ворага;
62. і аддаў Ён мечу народ Свой, і прагневаўся на спадчыну Сваю.
63. Хлопцаў ягоных пажыраў вагонь, і дзяўчатам ягоным не сьпявалі шлюбных песьняў;
64. сьвятары ягоныя падалі ад меча, і ўдовы ягоныя ня плакалі.
65. Але быццам ад сну, абудзіўся Гасподзь, быццам волат, віном пераможаны,
66. і ўдарыў ворагам ягоным у тыл, і пасароміў іх навекі,
67. і адкінуў палатку Язэпаву, і роду Яфрэмавага не абраў.
68. а выбраў калена Юдава, гару Сіён, якую палюбіў,
69. і зладзіў, як неба, сьвятыню Сваю, і, як зямлю, угрунтаваў яе навечна,
70. і выбраў Давіда, раба Свайго, і ўзяў яго ад кашараў,
71. і ад даяроў прывёў яго пасьвіць народ свой, Якаваў, і спадчыну Сваю - Ізраіля.
72. І ён пасьвіў іх у чысьціні сэрца свайго, і рукамі мудрымі вадзіў іх.
Далей >>
Кніга Выслоўяў Саламонавых
Іншыя кнігі
Закрыць