Памер шрыфту
ПСАЛЬМЫ:
[1] [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8] [9] [10] [11] [12] [13] [14] [15] [16] [17] [18] [19] [20] [21] [22] [23] [24] [25] [26] [27] [28] [29] [30] [31] [32] [33] [34] [35] [36] [37] [38] [39] [40] [41] [42] [43] [44] [45] [46] [47] [48] [49] [50] [51] [52] [53] [54] [55] [56] [57] [58] [59] [60] [61] [62] [63] [64] [65] [66] [67] [68] [69] [70] [71] [72] [73] [74] [75] [76] [77] [78] [79] [80] [81] [82] [83] [84] [85] [86] [87] [88] [89] [90] [91] [92] [93] [94] [95] [96] [97] [98] [99] [100] [101] [102] [103] [104] [105] [106] [107] [108] [109] [110] [111] [112] [113] [114] [115] [116] [117] [118] [119] [120] [121] [122] [123] [124] [125] [126] [127] [128] [129] [130] [131] [132] [133] [134] [135] [136] [137] [138] [139] [140] [141] [142] [143] [144] [145] [146] [147] [148] [149] [150] [151]

Псалтыр

Кніга Ёва
<< Назад
ПСАЛЬМА 48
Казань пра неразумнасьць надзеі на багацьце

1. Кіроўцу хору. Сыноў Карэевых. Псальма.
2. Слухайце гэта, усе народы; уважайце гэтаму ўсе, хто жыве на сьвеце,
3. і простыя, і знакамітыя, багаты, гэтак сама і бедны;
4. вусны мае вымавяць мудрасьць, а развагі сэрца майго - веданьне.
5. Нахілю вуха маё да прыпавесьці; адкрыю загадку маю на арфе:
6. «чаго мне баяцца ў дні бедства, калі абчэпіць мяне злосьць шляхоў маіх беззаконных»,
7. якія надзею кладуць на багацьце і сваімі дастаткамі хваляцца?
8. Чалавек ня выкупіць брата свайго ніяк і за яго ня дасьць выкупу Богу;
9. бо выкуп за душы іхнія дарагі, і ня будзе таго вавек,
10. каб застаўся хто жыць назаўсёды і ня ўбачыў магілы.
11. Кожны бачыць, што і мудрыя паміраюць, як і невукі і бязглуздыя гінуць, пакідаюць маёмасьць сваю іншым.
12. У думках у іх, што хаты іхнія вечныя, і што харомы іхнія з роду да роду, і землі свае яны называюць сваімі імёнамі.
13. Ды не застанецца ў пашане чалавек, падобна жывёле, якая гіне.
14. Такая дарога іхняя ёсьць іхняя неразумнасьць, хоць за імі ідуць тыя, што думку іхнюю ўхваляюць. <Сэла>
15. Як авечак, у апраметную іх зьвядуць: сьмерць будзе іх пасьвіць, а раніцай праведнікі запануюць над імі; сіла іхняя вычарпаецца; магіла - жытлішча іхняе.
16. Але вызваліць Бог душу маю ад улады сьмяротнага краю, калі прыме мяне. <Сэла>
17. Ня бойся, калі чалавек багацее, калі слава дома ягонага множыцца:
18. бо, памерлы, нічога з сабою ня возьме; ня пойдзе за ім слава ягоная,
19. хоць пры жыцьці ён душы сваёй патураў, і ўслаўляюць цябе, калі ты сабе робіш дабро,
20. але ён пойдзе да роду бацькоў сваіх, якія ніколі ня ўбачаць сьвятла.
21. Чалавек у пашане, але неразумны, падобны да жывёлы, якая гіне.
Далей >>
Кніга Выслоўяў Саламонавых
Іншыя кнігі